Powrót do puszczy.
Powrót do siebie...
Długo mnie tu nie było.
Słowa gdzieś się zatrzymały, jakby nie mogły przejść przez to wszystko, co wydarzyło się po drodze. Był czas milczenia, był czas patrzenia, był czas zwykłego trwania...
Ale czuję, że przyszedł moment powrotu.
Nie do pisania „jak kiedyś”.
Do pisania prawdziwie... I tylko o tym co kocham...
Ten blog od dziś będzie inny. Bliższy temu, co naprawdę ważne. Bliższy naturze. Bliższy temu, co ciche, ale żywe.
Będę pisać o świadomym życiu. O uważności. O tym, co widzę i czuję, kiedy jestem w lesie. O tym, jak zmienia się świat : nie przez politykę, ale przez rytm przyrody i przez nas samych.
A dziś… chcę Was zabrać do puszczy.
Wiosna przyszła do puszczy...
Nie przyszła nagle.
Nie zrobiła hałasu.
Po prostu… jest.
Las zaczyna się budzić. Z dnia na dzień coraz śmielej.
Najpierw pojawiły się przylaszczki
jeszcze nieśmiałe, niebieskie i różowe i białe akcenty wśród zeszłorocznych liści.
i cudowny Wawrzynek Wilczełyko zakwitł...zanim wypuścił listki ...
A teraz… zrobiło się biało.
Zawilce uśmiechają się do słońca całymi połaciami, jakby ktoś rozsypał światło na ziemi.
Tu i ówdzie pojawia się kokorycz, delikatna, jakby z innego świata.
Przebija się łuskiewnik różowaty...
Czosnek niedźwiedzi już daje o sobie znać – najpierw zapachem, potem zielenią, która zaczyna przejmować przestrzeń.
Czarki austriackie… jeszcze niedawno małe, ukryte w wilgoci, teraz są już duże, wyraźne, intensywnie czerwone. Widać je z daleka. Jak znaki, że życie wraca pełnią.
Puszcza zaczyna oddychać inaczej.
Powietrze jest inne. Głębsze. Żywsze.
I człowiek też zaczyna oddychać inaczej.
Poranki, które zostają w pamięci...
Noce wciąż są zimne....
Puszcza jeszcze trzyma mróz w swoich zakamarkach.
O świcie trawy bywają oszronione. Łąki błyszczą, jakby ktoś rozsypał na nich tysiące drobnych kryształów.
Zamarznięte krople rosy mienią się w pierwszym świetle jak miliony diamentów.
W takich chwilach pojawiają się żubry.
Ciche, spokojne, obecne. Szukają zawilców, które są dla nich prawdziwym przysmakiem.
Patrzysz na nie i czujesz, że jesteś częścią czegoś większego.
Nie obserwatorem.
Częścią.....
Kąpiel leśna to powrót do prostoty...
Wiosna to najlepszy moment, żeby wejść do lasu naprawdę...
Nie „na spacer”.
Nie „po coś”.
Tylko po to, żeby być...
Kąpiel leśna nie polega na robieniu czegokolwiek.
Polega na odpuszczeniu.
Kiedy wchodzisz do lasu zostaw wszystko przed nim....
Nie zabieraj ciężaru.
Nie zabieraj problemów.
Nie zabieraj pośpiechu.
Wejdź z wolnymi plecami i spokojnym oddechem.
Teraz w lesie dzieje się coś niezwykłego...
Powietrze jest pełne mikrocząsteczek ( fitoncydów) naturalnych substancji uwalnianych przez drzewa. To one wzmacniają naszą odporność, wyciszają układ nerwowy, pomagają wrócić do równowagi.
Oddychaj głęboko...
Powoli...
Świadomie...
I pozwól, żeby las zrobił resztę...
Gdzie iść, żeby naprawdę poczuć las ?
Najpiękniejsze miejsca na kąpiele leśne teraz to te, gdzie rosną zdrowe, silne świerki oraz lasy sosnowe...
Unikaj miejsc z suchymi, martwymi drzewami,
bo tam bywa niebezpiecznie.
Szukaj przestrzeni, gdzie las żyje, gdzie czuć jego siłę.
Polecam szczególnie spokojniejsze fragmenty puszczy te mniej uczęszczane.
Puszcza Ladzka daje ogrom przestrzeni i ciszy, której coraz trudniej doświadczyć.
Ale też zwykłe, „chłopskie” lasy wokół: okolice Dubicz, Piasków, Witowa są pełne sosnowych drzew, światła i zapachu żywicy. Okolice Narewki i Masiewa ...
To miejsca, gdzie naprawdę można się zanurzyć.
Nie trzeba nic zbierać.
Nie trzeba mieć celu.
Wystarczy wejść.
Jeśli czujesz, że potrzebujesz wrócić do siebie to zapraszam.
Można się ze mną umawiać na wspólne kąpiele leśne.
Bez presji. Bez oczekiwań. W swoim tempie.
Czasem wystarczy jeden spacer, żeby coś w środku zaczęło się układać inaczej...
Puszcza właśnie się otwiera.
Cicho. Spokojnie. Prawdziwie.
A może to my się w niej otwieramy?
Jeśli możesz: idź do lasu...
Tam, gdzie jesteś. Nawet jeśli to mały fragment zieleni.
Stań.
Oddychaj.
Zobacz.
Może trafisz na poranek, w którym krople rosy będą świecić jak diamenty.
Może spotkasz żubra.
A może spotkasz siebie...
I to będzie najważniejsze...
Do zobaczenia w puszczy...
W puszczy jest wszystko co kocham...
Laura
